ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΛΑΧΟΚΕΡΑΣΙΑΣ

Ο Ευεργέτης της Βλαχοκερασιάς

i.kopitas.jpg

Φέτος για πρώτη χρονιά είχα την τιμή να επιλεχθώ, για να διδάξω την αγγλική γλώσσα στα παιδιά του χωριού μας, στο ίδρυμα που έχει δημιουργηθεί χάρη στη δωρεά χρημάτων ενός από τους ομογενείς μας στην Αμερική.
 
Η πρώτη σκέψη και επιθυμία μου ήταν να μάθω για τον άνθρωπο εκείνο που με γενναιοδωρία και ανιδιοτέλεια προσέφερε μέρος των χρημάτων του με σκοπό τη μόρφωση και την εκπαίδευση των παιδιών που ζουν στη γενέτειρά του. Θεώρησα τουλάχιστον ιεροσυλία το να μην γνωρίζουμε όλοι εμείς το πρόσωπο, τη ζωή και το έργο αυτού του ανθρώπου. Οι πληροφορίες ωστόσο που είχα για αυτόν ήταν λιγοστές.
Έτσι ένα απόγευμα επισκέφθηκα την κυρία Βασιλική, σύζυγο του αδερφού του Αλέξανδρου, για να μάθω περισσότερα. Με υποδέχθηκε με θέρμη και ζεστασιά. Με εμφανή συγκίνηση και νοσταλγία άρχισε να μου μιλά για τον κουνιάδο της, Ιωάννη Κοπίτα. "Όταν ήταν μικρός δεν ήθελε να μάθει γράμματα, ήθελε να φτιάξει ένα κοπάδι πρόβατα", μου είπε και χαμογέλασε. Όπως φάνηκε ωστόσο η ζωή είχε άλλα σχέδια για αυτόν, έτσι στα είκοσι του χρόνια έφυγε με προορισμό το Lancaster.
Δούλεψε εκεί σε ένα εστιατόριο ενός ομογενή, του κύριου Μιχαλόπουλου. Ύστερα με παρότρυνση ενός συγγενή του άνοιξε ένα Super Market. Παράλληλα αγόραζε σταδιακά οικόπεδα στο κέντρο της πόλης με σκοπό να τα εκμεταλλευτεί ως χώρους στάθμευσης, κίνηση που αποδείχθηκε προσοδοφόρα. Είχε τετράγωνο μυαλό, ήταν ιδιαίτερα ευφυής, και γνώριζε πώς να επενδύσει τα χρήματά του σωστά, για να αυξήσει την περιουσία του. Ήταν επίσης τίμιος και πολύ εργατικός. Παράλληλα με τις υπόλοιπες δραστηριότητες του αγόραζε μετοχές που του απέφεραν πολλά οικονομικά οφέλη. Ποτέ δεν ξέχασε τον τόπο του. Πάντα ήθελε να βοηθάει. Έχει κάνει πολλές δωρεές σε εκκλησίες του χωριού μας και έχει βοηθήσει πολλούς συγχωριανούς μας. Γύρισε στην πατρίδα στα ενενήντα έξι του χρόνια. Έχοντας ασθενήσει αρκετές φορές από κρυολογήματα και πνευμονία, ταλαιπωρημένος πια αρκετά, άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα, όπου και φιλοξενούταν από τον αδελφό του Αλέξανδρο και την σύζυγό του Βασιλική.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Στο τέλος της συζήτησής μας η κυρία Βασιλική με πήρε μια ζεστή αγκαλιά και με δάκρυα στα μάτια μου είπε πως ο κουνιάδος της υπήρξε άνθρωπος δημιουργικός, οραματιστής που νοιαζόταν για το κοινό καλό και όφελος. Εγώ δεν είχα τίποτα άλλο να προσθέσω, αφού οι πράξεις του μιλούσαν από μόνες τους.
 
Της ζήτησα μια φωτογραφία να την μεγεθύνω και να δείξω στα παιδιά του ιδρύματος, το πρόσωπο εκείνου, που διέθεσε τους κόπους μιας ζωής προς όφελος τους. 
 
Το ελάχιστο εξάλλου που οφείλουμε όλοι εμείς είναι σεβασμός στη μνήμη του και ευγνωμοσύνη. Προσωπικά θα ήθελα να ευχαριστή¬σω τον κύριο Γεώργιο Σκούφη για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε, καθώς και τους γονείς των παιδιών για την έμπρακτη στήριξή τους.
 
Όλγα Νικητάκη
 
«Η Φωνή της Βλαχοκερασιάς», Έκδοση του Πολιτιστικού Συλλόγου Βλαχοκερασιάς», Αριθμ. Φύλλου 1, 3ο Τετράμηνο 2013, σ. 9
σπυριδων_κοτσιναςΟ Σπυρίδων Κώτσινας του Χρήστου και της Παναγιώτας το γένος Μάνδρου γεννήθηκε το 1909 στη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας όπου περάτωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση του (Δημοτικό). Στη συνέχεια εισήχθη πρώτος στο Γυμνάσιο Σπάρτης απ’ όπου απεφοίτησε αριστούχος. Φοίτησε στην Υγειονομική Σχολή της Αθήνας (νυν Σχολή Δημόσιας Υγείας) και παίρνοντας το πτυχίο του τοποθετήθηκε εις το Κέντρο Υγείας Σερρών ως Επόπτης Εξυγιάνσεως.
 
Πριν τον πόλεμο του 1940 μετετέθη στην Θεσσαλονίκη όπου φοίτησε στο Foundation of Near East διακρινόμενος για τις επιδόσεις του τόσο στην θεωρία όσο και στην πράξη. Έλαβε μέρος εις το Αλβανικό Έπος του 1940 υπηρετώντας ως έφεδρος αξιωματικός. 
 
Μετά το τέλος του πολέμου, μετατίθεται στην Καλαμάτα όπου πολιτογραφήθηκε Καλαματιανός αφού ενυμφεύθη την αξιαγάπητη Παναγιώτα (Τίτσα) Παπαδοπούλου και παρέμεινε έως το 1963-4 υπηρετώντας εις το Υγειονομικό Κέντρο ως Προϊστάμενος αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις για το ήθος, τον ακέραιο χαρακτήρα και την καλοσύνη του, τόσο εις τους συνεργάτες  του όσο και στην κοινωνία της Καλαμάτας. Το 1964 ερχόμενος στην Αθήνα, υπηρέτησε εις το Υγειονομικό Κέντρο Βύρωνος και στη συνέχεια εις το Υγειονομικό Κέντρο Αθηνών. 
 
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του διακρίθηκε ως Προϊστάμενος διαφόρων Υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας, μετέχοντας εις Διοικητικά Συμβούλια νοσοκομείων, παιδικών σταθμών, επιτροπές κ.α., εμπνέοντας εις τους υφισταμένους μα και στους ανωτέρους, την αγάπη, το σεβασμό και την εκτίμηση για την ευρυμάθεια, την αμεροληψία και τις αρετές που συνέθεταν  τον αδαμάντινο χαρακτήρα του. 
Δίδαξε την Δημόσια Υγεία στις Στρατιωτικές Σχολές και τις Σχολές Αστυνομίας και Χωροφυλακής. 
 
Τελειώνοντας ευδοκίμως την υπαλληλική του καριέρα στην Αθήνα κατέχοντας σωρεία ευφήμων μνειών που του απενεμήθηκαν από την πολιτεία ως ελάχιστη αναγνώριση για το έργο του, ασχολήθηκε με τα κοινωνικά και ειδικότερα με τον αγαπημένο του Σύλλογο Βλαχοκερασιωτών διατελώντας περισσότερο της δεκαετίας Πρόεδρος των εν Αθήναις πατριωτών. Ως πρόεδρος του Συλλόγου υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος, οργανώνοντας συνεστιάσεις, επισκέψεις εις το αγαπημένο του χωριό καθώς και την διάδοση εις τα πέρατα του κόσμου της εφημερίδας που εξέδιδε «Η φωνή του Χωριού μας». Παράλληλα φρόντιζε και για την οικονομική ενίσχυση της Εκκλησίας του χωριού από τις ενισχύσεις των απανταχού Βλαχοκερασιωτών. Κύριο μέλημα του ήταν η επίλυση των προβλημάτων του χωριού μεσολαβώντας εις την Κεντρική Εξουσία δια τούτο.
 
Υπήρξε ο πολυαγαπημένος πατέρας για τις δύο κόρες του Αγγελικής (Κικής) Κώτσινα –Παπασταθοπούλου συζ. του ιατρού καρδιολόγου Κωνσταντίνου Παπασταθόπουλου και της Χαρίκλειας (Χάρις) Κώτσινα-Σγουρέα συζ. του ιατρού ακτινολόγου Ιωάννου Σγουρέα καθώς και αξιολάτρευτος παππούς για τα τέσσερα εγγόνια του Πέγκυ, Λήδα, Ιάσων και Δανάη. 
 
Απεβίωσε το Νοέμβριο του 1995 βυθίζοντας στην θλίψη τους δικούς του ανθρώπους και τους φίλους του. Ο Σπυρίδων Κώτσινας θα μείνει πάντα ζωντανός στην καρδιά και στη μνήμη μας.
5/7/2016
 
Δείγμα έργου:
 
 
lagkas.i-cv.jpgΟ Μακροβιότερος Βλαχοκερασιώτης (Μια μικρή συμβολή στη μελέτη της μακροζωίας)
 
Ο Γιάννης Λάγκας γεννήθηκε στη Βλαχοκερασιά το 1902 από γονείς αγρότες/κτηνοτρόφους και πέθανε το 2010 σε ηλικία 108 ετών. Ο πατέρας του, Νικόλαος είχε κάνει δύο γάμους. Από τον πρώτο γάμο, με Καλτεζιώτισα είχε ένα παιδί, το Γιώργη, ο οποίος μετανάστευσε στις ΗΠΑ (Νέα Υόρκη?) σε ηλικία 16 ετών, σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε ο Γιώργος Λάγκας από το Ellis Island. Σύμφωνα με την κόρη του, Βασιλική, ο Γιώργης παντρεύτηκε Γερμανίδα, απέκτησε δυο παιδιά, είχε σουπερμάρκετ, αλλά έχασε πρόωρα (<50) τη ζωή του από σκωληκοειδίτιδα. Από το δεύτερο γάμο, με τη Βλαχοκερασιώτισα Δήμητρα (το γένος Καραμπίτσου), προέκυψαν 5 παιδιά: 4 αγόρια, ο Γιάννης, ο Ηλίας («Πρέσβης»), ο Χρήστος, ο Κωνσταντίνος και ένα κορίτσι, η Κατερίνα (Ρίνα) η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία, «από την ομορφιά της» σύμφωνα με αφήγηση του αδελφού της Ηλία (όπως μου τα διηγήθηκε η κόρη του Λια Λάγκα, Δήμητρα Κοπίτα). 
 
Τα δύο αδέλφια, ο Γιάννης και ο Ηλίας, έμειναν στη Βλαχοκερασιά. Ο Ηλίας ασχολήθηκε με τα αγροτικά, παντρεύτηκε Βλαχοκερασιώτισα, έκανε 5 παιδιά και πέθανε σε ηλικία 85-86 ετών, σχεδόν πλήρης ημερών. Ο Χρήστος πήγε σώγαμπρος στην Αρβανιτοκερασιά, ασχολήθηκε με τα αγροτικά, απέκτησε 4 παιδιά και πέθανε πρόωρα (30-35 ετών) από ανακοπή καρδιάς στο κτήμα του, στο «Μεγάλο Βαρικό». Μετά την κατοχή η γυναίκα και τα παιδιά του μετανάστευσαν στις ΗΠΑ (Σικάγο) Ο Κωνσταντίνος πήγε στη Σπάρτη, άνοιξε τσαγκαράδικο, παντρεύτηκε ντόπια, έκανε ένα παιδί (κόρη) και πέθανε σε ηλικία 80-84 περίπου ετών. 
 
Ο Γιάννης Λάγκας, ο μακροβιότερος μεταξύ των αδελφών, επιστρατεύτηκε από μικρός από τον πατέρα του να φυλάει το κοπάδι γιδιών μαζί με τον αδελφό του Χρήστο και να δουλεύει στα κτήματα της οικογένειας.  Συνέπεια αυτής της επιλογής του πατέρα του ήταν ο Γιάννης να μείνει αναλφάβητος. Το 1932, «χαλάσανε» το κοπάδι γιδιών, αλλά κράτησαν λίγα γίδια για τις ανάγκες της οικογένειας. Στη συνέχεια, ο Γιάννης ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με το κτήματα, ως αγρότης, στις Ράχες (χειμαδιά), τη Βάλτενα και το «Μεγάλο Βαρικό» μέχρι να τα κληροδοτήσει στα παιδιά του ή να τα πουλήσει σε άλλους.
 
Σε ηλικία 28 ετών, ο Γιάννης παντρεύτηκε την ‘Ολγα, το γένος Γεωργίου Κούρναρη. Από αυτό το γάμο προέκυψαν 3 παιδιά: 2 κόρες, η Δήμητρα και η Βασιλική, και ένα αγόρι, ο Νίκος. Η Δήμητρα μετανάστευσε στην Αυστραλία, παντρεύτηκε εκεί και απέκτησε τρία παιδιά. Αργότερα την ακολούθησε ο αδελφός της Νίκος, ο οποίος επίσης παντρεύτηκε εκεί, και απέκτησε δύο παιδιά (την Όλγα και το Γιάννη). Η Βασιλική έμεινε στο χωριό και παντρεύτηκε τον κτηνοτρόφο Νίκο Καστραντά και απέκτησε τρεις κόρες την Γεωργία, τη Μαρία και την Όλγα (η Μαρία μένει στα Βούρβουρα). Σύμφωνα με την Βασιλική, ο αδελφός της ο Νίκος από την Αυστραλία στάθηκε αρωγός στους γονείς του, βοηθώντας τους ποικιλοτρόπως, αλλά κυρίως οικονομικώς.
 
Όσον αφορά τις διατροφικές του συνήθειες, ο Γιάννης κάπνιζε και έπινε κρασί, κάπου κάπου έφτανε και στο στάδιο της μέθης. Όμως, πριν από τα 50 του έκοψε το κάπνισμα και περιόρισε το κρασί σε ένα ποτήρι μαζί με το μεσημεριανό γεύμα. Το πρωϊνό του περιοριζόταν σε ένα ελληνικό καφέ. Κατά το μεσημεριανό γεύμα, ο Γιάννης Λάγκας έτρωγε τα πάντα, αλλά σε μικρές ποσότητες. Το βράδυ δεν έτρωγε τίποτα, αλλά έπινε μόνο ένα τσάι (συνήθως χαμομήλι). 
 
Ο Γιάννης έχασε τη σύντροφο του 30 περίπου χρόνια πριν (δηλαδή αρχές της δεκαετίας του 1980) όταν ο ίδιος ήταν περίπου 78 ετών. Έζησε μόνος του στο πατρικό για περίπου δύο δεκαετίες μετά το θάνατο της γυναίκας του. Την τελευταία δεκαετία της ζωής την πέρασε με την κόρη του Βασιλική και το σύζυγό της Νίκο Καστραντά, στο σπίτι τους, πίσω από το σχολείο του χωριού. Σύμφωνα με την αφήγηση της Βασιλικής, σε ένα ταξίδι της στην Αθήνα, συνάντησε μια καλόγρια, η οποία της υπενθύμισε ότι η φροντίδα των γονέων από τα παιδιά είναι βασική αρχή της θρησκείας μας. Η Βασιλική γηροκόμησε τον πατέρα της, εναλλάσσοντας τη διαμονή τους μεταξύ Βλαχοκερασιάς και χειμαδιών (Κονιδίτσα). Αν και τα τελευταία χρόνια ο μπάρμπα Γιάννης έχασε μέρος της όρασης και της ακοής του, διατήρησε της διαύγεια του μέχρι το τέλος. Άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι της κόρης του Βασιλικής, 20 μέρες μετά το θάνατο του συζύγου της.
 
Στο πατρικό του μπάρμπα Γιάννη ζει σήμερα οικογένεια Αλβανών, χωρίς να καταβάλλουν ενοίκιο στη Βασιλική, μια πρακτική που ακολουθείται και από άλλους Βλαχοκερασιώτες που είτε έχουν αποδημήσει, είτε διαμένουν μόνιμα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού. Προτιμούν την κατοίκηση και την συντήρηση χωρίς μίσθωση παρά την εγκατάλειψη και την κατάρρευση. Είναι μια συναινετική πράξη με αμοιβαίο όφελος για τους ιδιοκτήτες και τους ενοικιαστές αλλοδαπούς. 
 
Αφήγηση από την Βασιλική Καστραντά, τη Δήμητρα Κοπίτα και το Γιώργο Λάγκα στον Νίκο Πετρόπουλο,
Βλαχοκερασιά/Αθήνα, 11-20/07/2015.

portrait-bistolas.jpgΟ Άγγελος Μπιστόλας του Επαμεινώνδα και της Ασήμως Μπόμπου γεννήθηκε μέσα στο πατρικό του σπίτι στη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας στις 25 Ιανουαρίου του 1953. Τελείωσε το Δημοτικό και τις πρώτες τρεις τάξεις του Γυμνασίου στη Βλαχοκερασιά. Μετακόμισε στην Τρίπολη με τον αδελφό του Γιάννη, όπου και τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο το 1970. Συνέχισε τις σπουδές του στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης, από όπου αποφοίτησε με «ΑΡΙΣΤΑ» το 1972. Πολύ αργότερα παρακολούθησε τον ετήσιο κύκλο μαθημάτων εξομοίωσης και έδωσε εξετάσεις για το πτυχίο, το οποίο πήρε με «ΑΡΙΣΤΑ».

Το 1974 κατατάσσεται στον Ελληνικό Στρατό (σώμα Μαυροσκούφηδων), όπου και υπηρετεί για 28 μήνες ως έφεδρος αξιωματικός. Το 1976 διορίζεται ως αναπληρωτής δάσκαλος σε Δημόσιο σχολείο του Περιστερίου. Συνεχίζει την καριέρα του με πενταετή υπηρεσία στα Ιδιωτικά Διδακτήρια Ι. Διαμαντόπουλου. Το 1979 παντρεύεται την Άννα Μαρτίνου και αποκτούν μία κόρη, την Ασημίνα, (σήμερα Δικηγόρο παρ’ Αρείω). Το 2014 αποκτά έναν εγγονό, τον Γεώργιο Πολυχρονόπουλο, γιο της Ασημίνας και του Δημήτρη Γ. Πολυχρονόπουλου (επίσης Δικηγόρο παρ’ Αρείω).

Το 1982 αποδέχεται το διορισμό του στο Δημόσιο, όπου και υπηρετεί μέχρι το 2010 που συνταξιοδοτείται. Κατά τη θητεία του υπηρέτησε σε θέσεις ευθύνης ως Υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Δ/νσης Α/θμιας Εκπ/σης Γ΄Αθήνας, ως Υποδιευθυντής Σχολικής Μονάδας (8ο Δημοτικό Αγίας Βαρβάρας), ως Δ/ντής Σχολικής Μονάδας (9ο Δημοτικό Αιγάλεω), ως εκπρόσωπος Παιδείας στο Δήμο Αγίας Βαρβάρας, ως Δ/ντής σε θέματα Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποσπασμένος στη Ν.Δ. Με την ιδιότητα του υπευθύνου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης διοργάνωσε σεμινάρια περιβαλλοντικής εκπαίδευσης για τους εκπαιδευτικούς των σχολείων ευθύνης του, δημοσίευσε άρθρα σε παιδαγωγικά περιοδικά, έκανε παρουσιάσεις παιδαγωγικού υλικού σε όλα τα σχολεία ευθύνης του, έκανε έρευνες για την εφαρμογή προγραμμάτων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στο Δημοτικό, δημοσίευσε εκπαιδευτικές αφίσες περιβαλλοντικής εγρήγορσης, συνέγραψε φυλλάδιο, το οποίο διένειμε σε όλες τις Δ/νσης Πρωτοβάθμιας της χώρας και συνδιοργάνωσε Ημερίδες Περιβαλλοντικής Εγρήγορσης με την κ. Μαριάννα Τσεμπερλίδου, υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Β/θμιας Εκπ/σης Γ’ Αθήνας.

Κατά τα έτη 2010-2014 που έζησε στο Λουξεμβούργο δραστηριοποιήθηκε ως εθελοντής στο πλαίσιο του Ερυθρού Σταυρού και της Ελληνικής Κοινότητας Λουξεμβούργου. Το Λουξεμβούργο, το αγαπά και το τιμά ως δεύτερη πατρίδα του. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του υπήρξε μέλος της Ελληνικής χορωδίας Λουξεμβούργου υπό τη διεύθυνση της κας Schiltz – Παπαιωάννου Καλλιόπης.

Υπήρξε ο μακροβιότερος Πρόεδρος του Συλλόγου Βλαχοκερασιωτών Αττικής, τον οποίο  υπηρέτησε συνολικά 26 χρόνια (15 ως μέλος και 11 ως Πρόεδρος). Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης θητείας του είχε την ευθύνη έκδοσης της τριμηνιαίας εφημερίδας «Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ», της οποίας έχει το μεγαλύτερο μέρος των τευχών και τα διέθεσε στην Επιτροπή για τις ανάγκες του Ψηφιακού Μουσείου. Έχει συγγράψει μεγάλο αριθμό άρθρων, τα οποία μπορεί να διαβάσει ο ενδιαφερόμενος στην υπερσύνδεση που ακολουθεί. Συνεργάστηκε στην έκδοση του Ευρετηρίου των Απανταχού Βλαχοκερασιωτών υπό το συντονισμό του Πανεπιστημιακού καθηγητή Κοινωνιολογίας κου Νίκου Π. Πετρόπουλου ταυτοποιώντας τα στοιχεία των Βλαχοκερασιωτών. Ως μέλος της Επιτροπής του Ψηφιακού Μουσείου συνέγραψε τα Ιστορικά και Λαογραφικά στοιχεία μαζί με την Άννα Μαρτίνου και τον συντονιστή κο Νίκο Π. Πετρόπουλο, αξιοποιώντας σε ένα από τα κεφάλαια και το υλικό που του είχε εμπιστευθεί για αυτό το σκοπό ο αείμνηστος φίλος του Κων/νος Κρεκούζος.

Άγγελος Ε. Μπιστόλας
Ιούλιος 2016

 

Δείγμα Έργου:

Α. Μπιστόλας Σύλλογος Βλαχοκερασιωτών Αττικής.pdf

Συγγραφικό έργο:

k.siaperas.jpg

Ο Κωνσταντίνος Σιαπέρας γεννήθηκε το 1893 και είχε μεταναστεύσει από παιδί, το 1907, στο Σικάγο των ΗΠΑ όπου είχε αναπτύξει επιχειρηματική δραστηριότητα με τα αδέρφια του.

Αργότερα επέστρεψε κι εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα όπου έζησε μέχρι το θάνατό του στην Αθήνα, το 1973.

Η γεναία πράξη του Κωνσταντίνου Σιαπέρα, όπως άλλωστε κι εκείνη του αδερφού του, μεγάλου ευεργέτη της Αρβανιτοκερασιάς, Πέτρου Σιαπέρα, ο οποίος μεταξύ των άλλων πατριωτικών ενεργειών  είχε χρηματοδοτήσει και την αγορά ιδιοκτησιών, για να γίνει η πλατεία στο χωριό τους στην Αρβανιτοκερασιά, προικοδότησε τη Βλαχοκερασιά εσαεί και συνετέλεσε στην οικιστική και χωροταξική αναβάθμισή της και αποτελεί δε μια σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον του τόπου.

kid-siaperas.jpg

Ο Κωνσταντίνος Σιαπέρας όταν μετανάστευσε τις Η.Π.Α., σε ηλικία 14  ετών.

Πηγή: «Η Φωνή της Βλαχοκερσιάς», Αύγουστος 2015.
 
 
 
 
sourlas-s.jpgΓράφει ο Ελευθέριος  Σουρλάς
 
Στις αρχές του 1900 άρχισε από όλα τα μέρη της Ελλάδος η μετανάστευσις  δια την Αμερική. Έτσι ξεκίνησε και από το χωριό μας τη Βλαχοκερασιά.
 
Πρωτοπόρος μετανάστης του χωριού ήτο ο αείμνηστος Αριστείδης Αποστόλου Σουρλάς που αφίκετο εις Αμερική το έτος 1886. Εγκατεστάθη εις την πόλιν  Pittsburgh P.A. και απεδόθη εις διαφόρους εμπορικάς επιχειρήσεις. Έγινε και αντιπρόσωπος της Αμερικανικής τραπέζης Tresory Trust Co, σύμφωνα με το βιβλίο «οι Έλληνες της Αμερικής» του Σπυρίδωνα Κοτάκη.
 
Ο Αριστείδης, δευτερότοκος γιός του Αποστόλου Σουρλά και της Παναγιώτας, το γένος Γεωργίου Κοπίτα, είχε αδελφούς τον Χρήστο (Βλάμη), τον Γεώργιο (Μπαχανά), τον Κωνσταντίνο (Κοτοπούλη) και την Κωνσταντίνα, που παντρεύτηκε στις Κολλίνες  τον Γεώργιο Κορκοβίλη.
 
Δεύτερος μετανάστης ήταν ο αδελφός του, Κωνσταντίνος (Κοτοπούλης) ο οποίος, αφού εργάστηκε στην Αμερική, επανήλθε το 1896 φέρνοντας πολλά χρήματα, έχτισε πέτρινο σπίτι και απεδόθη στη Βλαχοκερασιά επιτυχώς στο εμπόριο.
 
 Αυτό ήταν μια μεγάλη πρόκληση παρακίνησης των χωριανών μας κατά κύματα έφευγαν και συγκεντρώνονταν κοντά στον πρωτοπόρο Αριστείδη Σουρλά. Ο πρωτοπόρος αυτός έγινε ―μπορεί να πει κανείς― το θεμέλιο, η βάση, πέριξ του οποίου συγκεντρώθηκαν ως επί το πλείστον οι οικογένειες του χωριού μας.
 
Υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος πατριωτικών συλλόγων της ελληνικής κοινότητας και της αδελφότητας Βλαχοκερασιωτών Pittsburgh P.A. Πρωτοστάτης εις πάσαν εθνικήν και κοινωνικήν κίνησιν, εις τους αγώνες απελευθερώσεως της Κρήτης,  εις τους Μακεδονικούς και Βαλκανικούς Πολέμους  με εράνους, δωρεές και απoστολές χρημάτων στην Ελλάδα. Επίσης συνέβαλε εις την αγοράν του κτιρίου του σημερινού καθεδρικού ναού «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ» Pittsburgh P.A.
 
Είναι πολύ μεγάλο το θέμα να γράψεις για το Σύλλογο των Βλαχοκερασιωτών του Pitts-burgh P.A., για τους πρωτο-πόρους που ρίζωσαν, εργάστηκαν, οργανώθηκαν, πρόκοψαν, για την μεγάλη τους προσφορά προς την πατρίδα Ελλάδα και την γενέτειρά τους Βλαχοκερασιά. Η αγάπη τους και τα έργα τους είναι άξια προς μίμηση και παραδειγματισμό.
 
Για όλα όσα πρόσφεραν και έκαναν για εμάς τους ευχαριστούμε και τους ευγνωμονούμε.
 
Πηγή: «Φωνή της Βλαχοκερασιάς», Φύλλο 4,  Δεκ. 2014.
 
 
 
swtos-cv.jpgΟ Παναγιώτης Σώτος, γιός του Στέφανου Σώτου και της Μαρίας Αποστολοπούλου, γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1906 στην Βλαχοκερασιά Αρκαδίας και απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου 1976.
 
Παντρεύτηκε την Γεωργία Ζαφειροπούλου και απέκτησε ένα γιό τον Στέφανο. Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών στην Τρίπολη έφυγε για την Αθήνα όπου εργάστηκε στην Ελληνική Εταιρεία Υδάτων (Ε.Ε.Υ.) από την οποία συνταξιοδοτήθηκε ως ανώτερος υπάλληλος το έτος 1971.
 
Διετέλεσε ιδρυτικό στέλεχος και επί σειρά ετών  πρόεδρος του Συλλόγου Βλαχοκερασιωτών Αττικής «Ο Προφήτης Ηλίας». Κατά την διάρκεια της προεδρίας του και με μέριμνα των συλλόγων Κερασιάς, Βλαχοκερασιάς,  Κολλινών και Καλτεζών δημιουργήθηκε από τον Αναστάσιο Στεφάνου το έτος 1960 ο τεχνητός δρυμός της  Σκιρίτιδας.
 
Υπήρξε πρόεδρος της Επιτροπής  Αποπεράτωσης του Ιερού Ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Βλαχοκερασιά, ο οποίος αποπερατώθηκε  κατά το έτος 1963.
 
Στέφανος Π. Σώτος
12/09/2015