ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΛΑΧΟΚΕΡΑΣΙΑΣ

Ο Ευεργέτης της Βλαχοκερασιάς

i.kopitas.jpg

Φέτος για πρώτη χρονιά είχα την τιμή να επιλεχθώ, για να διδάξω την αγγλική γλώσσα στα παιδιά του χωριού μας, στο ίδρυμα που έχει δημιουργηθεί χάρη στη δωρεά χρημάτων ενός από τους ομογενείς μας στην Αμερική.
 
Η πρώτη σκέψη και επιθυμία μου ήταν να μάθω για τον άνθρωπο εκείνο που με γενναιοδωρία και ανιδιοτέλεια προσέφερε μέρος των χρημάτων του με σκοπό τη μόρφωση και την εκπαίδευση των παιδιών που ζουν στη γενέτειρά του. Θεώρησα τουλάχιστον ιεροσυλία το να μην γνωρίζουμε όλοι εμείς το πρόσωπο, τη ζωή και το έργο αυτού του ανθρώπου. Οι πληροφορίες ωστόσο που είχα για αυτόν ήταν λιγοστές.
Έτσι ένα απόγευμα επισκέφθηκα την κυρία Βασιλική, σύζυγο του αδερφού του Αλέξανδρου, για να μάθω περισσότερα. Με υποδέχθηκε με θέρμη και ζεστασιά. Με εμφανή συγκίνηση και νοσταλγία άρχισε να μου μιλά για τον κουνιάδο της, Ιωάννη Κοπίτα. "Όταν ήταν μικρός δεν ήθελε να μάθει γράμματα, ήθελε να φτιάξει ένα κοπάδι πρόβατα", μου είπε και χαμογέλασε. Όπως φάνηκε ωστόσο η ζωή είχε άλλα σχέδια για αυτόν, έτσι στα είκοσι του χρόνια έφυγε με προορισμό το Lancaster.
Δούλεψε εκεί σε ένα εστιατόριο ενός ομογενή, του κύριου Μιχαλόπουλου. Ύστερα με παρότρυνση ενός συγγενή του άνοιξε ένα Super Market. Παράλληλα αγόραζε σταδιακά οικόπεδα στο κέντρο της πόλης με σκοπό να τα εκμεταλλευτεί ως χώρους στάθμευσης, κίνηση που αποδείχθηκε προσοδοφόρα. Είχε τετράγωνο μυαλό, ήταν ιδιαίτερα ευφυής, και γνώριζε πώς να επενδύσει τα χρήματά του σωστά, για να αυξήσει την περιουσία του. Ήταν επίσης τίμιος και πολύ εργατικός. Παράλληλα με τις υπόλοιπες δραστηριότητες του αγόραζε μετοχές που του απέφεραν πολλά οικονομικά οφέλη. Ποτέ δεν ξέχασε τον τόπο του. Πάντα ήθελε να βοηθάει. Έχει κάνει πολλές δωρεές σε εκκλησίες του χωριού μας και έχει βοηθήσει πολλούς συγχωριανούς μας. Γύρισε στην πατρίδα στα ενενήντα έξι του χρόνια. Έχοντας ασθενήσει αρκετές φορές από κρυολογήματα και πνευμονία, ταλαιπωρημένος πια αρκετά, άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα, όπου και φιλοξενούταν από τον αδελφό του Αλέξανδρο και την σύζυγό του Βασιλική.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Στο τέλος της συζήτησής μας η κυρία Βασιλική με πήρε μια ζεστή αγκαλιά και με δάκρυα στα μάτια μου είπε πως ο κουνιάδος της υπήρξε άνθρωπος δημιουργικός, οραματιστής που νοιαζόταν για το κοινό καλό και όφελος. Εγώ δεν είχα τίποτα άλλο να προσθέσω, αφού οι πράξεις του μιλούσαν από μόνες τους.
 
Της ζήτησα μια φωτογραφία να την μεγεθύνω και να δείξω στα παιδιά του ιδρύματος, το πρόσωπο εκείνου, που διέθεσε τους κόπους μιας ζωής προς όφελος τους. 
 
Το ελάχιστο εξάλλου που οφείλουμε όλοι εμείς είναι σεβασμός στη μνήμη του και ευγνωμοσύνη. Προσωπικά θα ήθελα να ευχαριστή¬σω τον κύριο Γεώργιο Σκούφη για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε, καθώς και τους γονείς των παιδιών για την έμπρακτη στήριξή τους.
 
Όλγα Νικητάκη
 
«Η Φωνή της Βλαχοκερασιάς», Έκδοση του Πολιτιστικού Συλλόγου Βλαχοκερασιάς», Αριθμ. Φύλλου 1, 3ο Τετράμηνο 2013, σ. 9